वणवा

14 May 2012 at 14:56

ऊभा अंगणी बकुळ

त्याची गंधित सावली

त्यांच्या मनाची फुले ती

पानोपानी बहरली

मात्र पौर्णिमेचा चंद्र

रात्र जाळीत चालला

विरहाचा तो निखारा

होता त्यानेच साहीला

होता वणवा अधीर

त्यात वाराही पेटला

पेटलेल्या वाऱ्‍याने त्या

सडा फुलांचा लोटला

ऊभा बकुळ एकाकी

त्याची एकली सावली

पेटलेल्या रानासवे

दाही दिशांना धावली

असे कण्हत जगणे

देऊनिया विझे चंद्र

दूर आळविते कुणी

मध्य सप्तकीचा मंद्र